Lopen alsof mijn leven ervan af hing ... helemaal door de luchthaven van Sao Paulo.

Wie ooit op de luchthaven van Soa Paulo geweest is, wéét dat dát hetgene is wat je moet doen, wil je snel door de paspoort controle komen. Van zodra het vliegtuig de grond raakt, opperste concentratie en focus, sportschoenen aan, 'sjakos' vastgeriemd ... en wanneer het vliegtuig tot stilstand komt, naar het puntje van je stoel tot de deuren open gaan ... en dan ... rennen rennen rennen ... Forest Gump gewijs! Doe je dit niet, dan sta je daar uuuuuuuuuuren. En laat er nu één ding zijn waar ik een absolute hekel aan heb, dan is het wachten in een rijtje. Dikke duim voor mezelf! Elke keer ik in Sao Paulo kwam is het mij gelukt om in de 'top 10' te eindigen en vlotjes door de paspoortcontrole te gaan.

Die keer ergens midden 2011 was de taxi-chauffeur te laat (file! Het is ALTIJD file rond Sao Paulo, zelfs om 5u 's morgens)
Ik wachtte op een bankje en bedacht mij plots: "Wat doe ik hier eigenlijk? Ik wil hier niet zijn. Ik wil in België zijn." Dat ik een dik jaar eerder Noël had leren kennen had daar alles mee te maken, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Ik reisde op dat moment de wereld rond voor Carglass® als Sales and Marketing coach voor New and Developping markets (probeer dat maar eens op een businesskaartje te krijgen, ha!). Een fantastische tijd, superveel geleerd, enorm boeiende mensen ontmoet, culturen leren kennen als niet-toerist ... ik denk er nu nog graag aan terug.

Maar dat moment daar in Sao Paulo midden 2011 was een absoluut keerpunt, een begin van een 180° carrièreswitch ... Van full-time de wereld rondreizen als ware 'business-woman' in maatpak met een trolley bijna vergroeid aan haar hand ... naar deeltijds werken in combinatie met studeren ... naar studerende mama van twee baby's met een eigen praktijk stresscoaching ... naar loopbaancenter met (bijna) een Master Klinische Psychologie op zak.

Qua carrière-switch en loopbaankeuzes maken kan dat wel tellen. Met bloed, zweet en héééél veel tranen ... ja, heel veel tranen, vraag dat maar aan Noël, mijn man. Maar ondanks de tranen en onzekerheid ook een soort van onderliggend gevoel van "weten", van geluk, van voelen dat het pad in de juiste richting gaat

Wil jij meer weten hoe mijn pad op papier er uit ziet? 
Kom dan zeker eens kijken op mijn LinkedIn-profiel en als je daar dan toch bent, stuur dan zeker een connectieverzoekje.

XO
Wendy

>